gigaro.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op mijn blog.
     
    In augustus 2003 is er bij mij borstkanker geconstateerd.
    Ik heb toen een borstsparende operatie gehad.
    Omdat er daarna toch nog kankercellen
     In mijn borst bleken te zitten
     Is in september mijn linkerborst alsnog geamputeerd.
    Daarna heb ik in januari nog een borstverkleining gehad
     Aan die kant die nog over is omdat
     Ik wel erg scheef begon te lopen.
     In september 2004 is de kanker weer terug gekomen.
    Ik heb toen van december 2004  tot februari 2005
      25 bestralingen gehad.
     Ook kreeg ik medicijnen (anti-hormonen)
     En die en die heb ik trouw 5 jaar geslikt.
    Op 4 januari 2010 heb ik een borstreconstructie gehad via de diepflapmethode.
    Op dit weblog wil ik alles een beetje van me afschrijven,
     Maar ook de normale huis- tuin- en keukendingen komen hier.
     En natuurlijk mijn theaterbezoekjes naar Boudewijn de Groot,
    Musicals en toneelstukken.
     Van alles wat dus.
    Wil je een mailtje wanneer ik een nieuw blog plaats?
    Een stukje naar beneden scrollen en je naam invullen bij email alerts.
     Je krijgt dan elke keer als ik een nieuw stukje schrijf een mailtje.
    Veel plezier op mijn weblog.
     
    »-(¯`v´¯)-»lees gezellig mee»-(¯`v´¯)-»
     
     
     
     
     
     
     
    Voor wie (ook) last van opvliegers heeft...
     
     
     
     
     
     
    Knuffel voor wie het nodig heeft
     

     

    Locations of visitors to this page

     

     

     

     

     
     
     


    Juli/augustus 2003 waren Goos en op de camping. We hadden vakantie en het was warm.... heel warm. Het was de laatste week van de vakantie. Ik stond voor de spiegel met mijn armen omhoog. Waarschijnlijk om te kijken of ik mijn oksels moest scheren.. Zie ik opeens in mijn linkerborst een kuil. Heel raar en mijn hart stond dan ook meteen een moment stil, sloeg in ieder geval een paar slagen over. Ik riep Goos en vroeg of hij iets zag. Het viel hem ook meteen op. Mocht ik de illusie hebben gehad dat ik het me verbeeldde... die was meteen weg.. Ik heb het nog een paar dagen aan gekeken, een beetje met de hoop dat het wel weer 'vanzelf' weg zou gaan. Idioot natuurlijk maar het is denk ik een soort beschermingsmechanisme wat dan in werking treedt. Die kuil ging dus niet weg. Ik heb Marleen opgebeld (die was thuis) en vroeg of zij voor mij een afspraak met de dokter wilde maken. Op donderdag. We konden dan woensdag naar huis. Lekker zitten vakantie vieren doe je dan toch niet meer. Het gekke is dat ik meteen wist dat het foute boel was. Waaraan en waarom? Geen idee.

    Donderdag 7 augustus 2003

    's Woensdags dus naar huis en donderdag 7 augustus naar de dokter. Omdat ik ook in de overgang was en daar veel klachten van had kreeg ik regelmatig een hormooninjectie. Een implantaatje dat onder de huid geprikt werd en langzaam hormonen afscheidde en daardoor had ik weinig tot geen overgangsklachten. Ik vroeg dus meteen om die prik maar die mocht ik nu niet. Had ik al verwacht maar ik probeerde het toch. Onbewust met het idee dat als ze nee zou zeggen het mijn vermoedens bevestigde dat die deuk weleens niet goed zou kunnen zijn...

    Mijn huisarts vertrouwde het ook niet en ik kreeg meteen een verwijzing voor de mama poli. Het hoefde dus niets te zijn zei ze maar ik had zo mijn bedenkingen. Zij ook...

    Woensdag 13 augustus 2003

    Op de mama kon ik op woensdag 13 augustus terecht. Evelyn ging gelukkig met me mee. Zoiets moet je als het ff kan niet alleen doen. Ik moest naar een behandelkamertje en daar moesten we een behoorlijk lange tijd wachten. Of het kwam van de nerveusiteit dat het zo lang leek te duren. Wat daar wel van kwam is dat Evelyn en ik allebei de slappe lach kregen... om alles.. Eindelijk kwam de chirurg. Hij keek nogal vreemd op toen hij daar 2 giebelende meiden zag zitten. Maar dat lachen van mij was snel over toen hij me begon te onderzoeken. Hij vond die kuil ook vreemd en ik moest meteen een echo en een foto laten maken. Zo gezegd, zo gedaan. De foto was zo gepiept. De echo ging moeilijker. Ze konden maar niet de plek waarop ze 'iets' dachten te zien vinden. Na een hele lange tijd lukte het dan toch.. Toen weer terug naar de chirurg. Die vond het nodig om ook nog een biopsie te laten doenwant de fot zag er 'verdacht' uit. Ze verdoven dan je borst en gaan met een holle naald in je borst in om er weefsel uit te 'knippen'. Dat lukte dus echt helemaal niet. Dat heeft al met al wel 3 kwatier geduurd denk ik. Er kwamen steeds meer laboranten bij en uiteindelijk hebben ze er wel iets uit kunnen halen. Maar ze vermoedden al dat het mislukt zou zijn... Van mij mocht het afgelopen zijn, al dat gepruts. Ik lag er nou niet op mijn comfortabels bij, niet echt charmant... Gelukkig was er wel een zuster die me waar nodig gerust stelde. Zij was de enige vrouw in die kamer, verder allemaal mannen. Die zuster had gelukkig wel het besef dat ik me behalve ongerust ook heel ongemakkelijk voelde zoals ik er daar bij lag.

    Evelyn zat ondertussen al die tijd in de wachtkamer. Kind had geen idee wat er allemaal gebeurde met me. Toen de biopsie klaar was kon ik naar de wachtkamer en kregen Evelyn en ik van bovengenoemde zuster een lekker koppie thee. De volgende dag moest ik terug naar de chirurg voor de uitslag. Als je via de mamapoli gaat gaat het heel snel allemaal.

    Donderdag 14 augustus 2003

    Om half 4 moest ik bij de chirurg terug komen. Goos was nu gelukkig bij me. De uitslag was vreemd. Er zat idd wel een gezwel maar of het een goedaardige of kwaadaardige was kon hij niet vertellen. De biopsie was dus inderdaad mislukt. Die had uitsluitsel moeten geven daarover. Ik vroeg wat hij zelf dacht... Hij vermoeddde ook kwaadaardig.. De manier om daarachter te komen was een operatie. Er zou dan een vriescoupe worden gedaan. Dit wil zeggen dat er een patholoog anatoom in de OK aanwezig is die meteen onderzoekt of het weg gehaalde gezwel een kwaad- of goedaardige tumor is. Als het goedaardig zou zijn zou het een kwestie worden van eruit halen en de boel weer netjes dicht maken. Ik zou dan de dag na de operatie gewoon naar huis kunnen. Zou het kwaadaardig zijn dan was het een ander verhaal natuurlijk..

    Weet niet eens meer of ik toen daar in tranen was of niet. Je krijgt dan zo'n enorme dreun op je kop.. Veel van het gesprek wat daarop volgde weet ik eigenlijk ook niet meer..

    Toen we bij de chirurg weggingen moesten we meteen bij het opname bueeau langs om van alles te regelen. Ook moest er bloed geprikt worden en moest er een longfoto gemaakt worden. Bij het opname bureau meteen gevraagd of ik ná 25 augustus kon worden opgenomen. Die dag waren we nl. 25 jaar getrouwd. Planning hè... Ik had ook al aan de chirurg gevraagd of dat kon, ik wist nl. niet of het een bedreigend iets was, of ik meteen geholpen moest worden. Het kon gelukkig na de 25e.

    En dan naar huis en proberen alles een beetje tot je te laten doordringen. Wat dus niet lukte... Het gevoel te hebben in de verkeerde film te zitten... Iedereen om me heen schrok enorm, zelf had ik dat minder. Gek, als je er zelf middenin zit gaat het anders. Mensen zeiden wel eens tegen mij dat als hun dat zou overkomen ze helemaal gek zouden worden. Dacht ik zelf ook altijd. Maar daar heb je dan gewoon geen tijd voor..

    Vrijdag 23 augustus 2003

    Om half 4 bij de narcotiseur. De datum van opname... 25 augustus en 26 om 7 uur 's morgens de operatie..

    Zaterdag 23 augustus 2003

    Deze dag vierden we ons 25 jarig huwelijk met een etentje met familie en vrienden. Iedereen héél verbaasd dat ik dat toch door liet gaan. Waarom niet???? De situatie werd er niet anders van en dit verzette mijn zinnen nogal. En ik heb er van genoten. Foto's zijn hier allemaal te zien. We waren best ontspannen. Nu konden we op een leuke ontspannen manier in de belangstelling staan. Dat zou later wel anders worden..

    Maandag 25 augustus.. 2003

    25 jaar getrouwd.. Opname ziekenhuis ... Ga er naar toe met héél veel bloemen...

    Na de 1e operatie hielden Goos en ik familie, vrienden en kennissen op de hoogte dmv een "nieuwsbrief. "

    5 september 2003

    Na de borstsparende operatie

    HAllo allemaal.
    Ik kom net uit het ziekenhuis en de uitslag is erg dubbel.
    Ik heb geen uitzaaingen, de okselklieren zijn schoon. DAt is een enorme opluchting.
    Maar mijn linkerborst moet er wel af. Er zaten kleine kwaadaardige celletjes in het weefsel en die kunnen zich ontwikkelen tot kanker. De snijvlakken waren wel schoon.
    Dus vandaar. Dat is wel schrikken maar het gevoel van opluchting dat mijn klieren schoon zijn overheerst nu nog.
    Dit zal wel anders worden als mijn borst er daadwerkelijk af is.
    Verder is er vanmorgen 100 cc vocht afgetapt. Lymfevocht en oud bloed (van die bloeduitstorting). Woensdag moet ik er weer naar toe en dan krijg ik weer een punctie.
    Volgende week vrijdag word ik waarschijnlijk geopereerd.
    Chemo is waarschijnlijk niet nodig.
    Ik heb vanacht beroerd geslapen, ga nu lekker mijn bed in.
    Groetjes Jetty


    8 september

    Hoi AllemaaL.
    Vanmorgen ben ik gebeld door het ziekenhuis.
    Maandag om 9 ur moet ik er zijn.
    Of ik dan nog dezelfde dag of de volgende dag geholpen wordt weet ik niet.
    Het is dus een paar dagen later dan verwacht.
    Het euforistische gevoel van " hoera, mijn lymfeklieren zijn schoon" begint nu zo langzamerhand wel plaats te maken voor een steen op mijn maag.
    Maar ja, eerst maar eens deze week zien door te komen.
    Groetjes Jetty


    10 september

    Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest voor nog meer uitslagen.
    Ben er zo ondertussen kind aan huis...
    De uitslag van het soort kanker was goed. Errug goed..
    Ik hoef dus geeeeeeen chemo. De celdeling van de tumor was gerekend op een schaal van 1 tot 100............1
    Beter kon niet vertelde de chirurg.
    Kon dit wel gebruiken.
    Ook over gehad dat ik zo'n enorme bloeduitstorting heb gehad na de vorige operatie. Deze chirurg vond het verstandig om mijn stollingsfactor na te kijken. Geen gek idee idd.
    Probleem(pje) is wel dat er niet meer in mijn linkerarm geprikt mag worden. Dit i.v.m. lymfe-oedeem.
    Er moet dus rechts geprikt worden en dat lukt dus niet echt.
    Er werd dus in mijn hand geprikt......Maar ja, er zijn ergere dingen.
    Zo, iedereen weer op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.
    Groetjes Jetty


    15 september

    Nog even snel een berichtje van mij.
    De tas staat klaar in de gang en over een uurtje ga ik naar het ziekenhuis.
    Ik moet nuchter komen wat dus inhoudt dat de operatie vandaag is.
    Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve mailtjes, kaarten, e-cards en bezoekjes. Dat heeft me heel erg geholpen en gesteund.
    Goos of Evelyn zal proberen jullie allemaal via deze nieuwsbrief op de hoogte te houden.
    Geen idee wanneer ik weer thuis ben, het zal denk ik een week duren.
    Dus tot ???????
    Liefs Jetty.


    15 september....door Goos

    Hallo allemaal,

    Voor degene die mij nog niet kent: ik ben Goos de man van Jetty.
    Jetty heeft mij gevraagd, gedurende de tijd dat ze in het ziekenhuis ligt, jullie wat op de hoogte te houden met de gang van zaken na haar operatie. Daar zal ik nu mijn best voor gaan doen.

    Vanmorgen zijn we rond een uur of acht naar het ziekenhuis gereden. Om half negen moesten we nog even bij de cardioloog langs vanwege een fietstest die ik nog tegoed had. Resultaat: prima! De eerste meevaller van vandaag dus. Hierna gingen we naar opname en Jet kreeg kamer nr. 89 op afdeling 5 west toegewezen. Leuk voor haar om weer op de afdeling te liggen, waar ze het verplegend personeel al een beetje heeft leren kennen. Om 10 uur zouden ze beginnen met de operatie. Het was half twaalf, toen ze eindelijk opgehaald werd. Ik ben toen naar huis gegaan en kreeg rond 1 uur een telfoontje dat de operatie gelukt was. Ze zou nog een paar uurtjes op de uitslaapkamer moeten liggen. Men zou mij bellen als ze in staat was bezoek te ontvangen. Om half vier had ik nog niets gehoord, dus ging ik ervan uit dat ze mij vergeten waren. Ik heb gebeld en toen bleek dat Jetty nog steeds op de uitslaapkamer lag. De bezoektijd, 's avonds, is van half zeven tot half acht, ik besloot er maar op de gok heen te gaan want ik had nog steeds niet gehoord dat ze bezoek kon ontvangen. Toen ik aankwam lag ze nog steeds op de uk. maar ik mocht wel even naar haar toe. Ze heeft 2 zakken bloed gehad (dat moest ik van haar in dit mailtje vermelden) en zag er een stuk beter uit dan de vorige keer. Ik heb tevens een blik mogen werpen op het resultaat..... Dat is wel even slikken. Als man zijnde kan ik me natuurlijk niet zo goed inleven hoe je zo'n amputatie als vrouw beleeft, toch kwam het hard aan. De gedachte: "Meid, wat hebben ze je aangedaan," geeft ongeveer wel mijn emotie weer. Het is voor de operatie al beroerd om te zien hoe ze haar wegbrengen. Het gevoel dat ze het "alleen" moet doen. Net als de vorige keer, toen zei ze tegen mij: "We doen alles samen maar dit moet ik alleen doen." De onrechtvaardigheid van "het in de steek laten" ligt me zwaar op de maag. Het was moeilijk haar alleen weg te laten gaan. Morgenvroeg om 11 uur wordt het verband verwisseld en krijgt Jet de eerste confrontatie te verwerken met het feit dat haar borst er niet meer is. Ze ziet er vreselijk tegenop en wilde graag dat ik er ook bij zou zijn. Wonden te zien is niet mijn sterkste kant maar dat moet ik maar even aan de kant zetten, morgen ben ik er bij, en morgenavond zal ik jullie weer een berichtje sturen.

    Tot slot wil ik jullie nog graag bedanken voor de hartverwarmende belangstelling en bemoedigingen die Jet van jullie heeft ontvangen.

    Groeten Goos.


    17 september

    Hallo allemaal,
    Bedankt voor jullie reactie, we voelen ons in de watten gelegd.

    Vandaag zou het grote moment aanbreken. Jetty vroeg me iets eerder te komen dan 11.00 uur ik denk om wat steun te hebben voordat het grote moment aanbreekt. Ik was er rond half elf. Ze lag te slapen toen ik binnenstapte. De vrouw waarmee ze haar kamer deelt was nog niet terug van de ok. Haar kamergenote is een vrouw van 74 en moet dezelfde operatie ondergaan als Jet. Ik bleef even voor Jetty's bed staan om te kijken of ze vernam dat ik er was. Als je zo lang met elkaar optrekt dan ben je draadloos met elkaar verbonden, ze werd inderdaad wakker. Een oog ging heel langzaam open ze glimlachtte meteen als blijk van herkenning. Deze glimlach ging vervolgens naadloos over in een huilbui. Ze voelde zich zo rot, ze was het zo zat, ze had het koud, ze was misselijk en zag het allemaal niet meer zitten. Als Jet er zo voor staat dan is het werkelijk erg. Ze is van nature een levensgenieter. Waar ik teveel zorgen maak is zij ogenschijnlijk zorgeloos. Als ik donderwolken zie dan voorspelt zij zonneschijn. Elke keer als zij een huilbui heeft dan moedig ik haar aan ermee door te gaan. Ze remt het nog teveel. Maar er komt tenminste iets.
    Jetty durfde de confrontatie nog niet aan. Ze heeft het nog een dag uitgesteld. Het wordt emotioneel misschien wel het moeilijkste moment.
    's Middags ging het als een stuk beter. Ze was beter te spreken en kwam al weer wat overeind. Ze heeft al weer op de wc geplast. Hetgeen toch wel als hoogtepunt in de ontwikkeling van vandaag gezien mag worden.
    's Avonds was er niet veel verandering gekomen in de situatie. Ze beweegt zich al wat gemakkelijker. Ze leest al weer de krant.
    Haar hb (?) gehalte is nog wat aan de lage kant en er bestaat een kans dat ze nog een bloedtransfusie krijgt.
    Verder geloof ik dat we met de gang van zaken, in deze toestand, erg tevreden mogen zijn. Laten we hopen dat het dieptepunt bereikt is, dan kunnen we nu weer omhoog klimmen. Als alles goed gaat dan komt ze waarschijnlijk donderdag a.s. thuis.


    Nogmaals bedankt voor jullie steun natuurlijk ook namens Jetty.
    Tot slot nog allemaal groeten van Jet.

    Groeten Goos.


    18 september

    Hallo allemaal,

    Wederom heel hartelijk bedankt voor al jullie bemoedigingen. Ik vind het heel verwonderlijk dat in een zo'n mechanische samenleving, als de onze, zo met ons meegeleefd wordt.
    Gistermorgen hebben we het resultaat gezien van de operatie. Mijn oudste dochter was er ook bij. Je weet eigenlijk niet hoe je je op zo'n gebeurtenis moet voorbereiden. Stel je voor dat Jetty vraagt hoe ik vind, wat moet ik dan antwoorden? Je kunt niet zeggen dat het mooi of lelijk geworden is, ik kan ook niet zeggen dat het me niets uitmaakt. Voor de operatie had ik al tegen haar gezegd dat de band die we hebben opgebouwd er geen schade van zal ondervinden, ik denk dat het eerder sterker zal worden. Zoals het gaat met alle problemen waar je als gezin doorheen gaat. Ik ben me ervan bewust dat mijn reactie erg belangrijk voor haar is en toch kon ik me er niet op voorbereiden. Uiteindelijk ging het allemaal vanzelf. Ze vroeg niets, ze heeft me alleen in de gaten gehouden hoe ik reageerde. Typisch vrouwelijk, dat kun je als man niet bedenken. Ze vertelde dat mijn reactie haar geruststelde ik wendde mijn hoofd niet af en keek er heel normaal naar. Dat kon ik ook niet instuderen.

    Ben vanmiddag (donderdag 18 sept.) weer bij Jetty geweest. Ik vind het verwonderlijk dat ze zo snel en zo goed is opgeknapt. Ze heeft weer humor. Ze schatert regelmatig om de gekke situaties die ze daar meemaakt. Gisteravond gingen mijn dochter en ik weer eens bij Jetty op bezoek en Jet vertelde heel uitgebreid over een mug die aan de buitenzijde over het raam liep. Ze verbaasde zich erover dat zo'n beestje zo hoog kan komen, en dat ie geen hoogtevrees heeft. Het werd verteld met de intelligente trekken van een geleerde op haar gezicht. Ze bracht het verhaal alsof ze er een proefschift over wou schrijven. Mijn dochter zei toen met een "smerige" grijns: " Ja mam, we weten dat jij je stierlijk ligt te vervelen." De dames hadden elkaar gevonden ze lachten nog over wat stomme dingen, zonwering die automatisch naar beneden gaat zonder Jetty te waarschuwen, een vogel die over de dakrand loopt zonder te vallen, enzovoort. De stemming zit er weer behoorlijk in.
    Het lijkt er heel veel op dat Jet morgen weer thuis komt. Het is nog afhankelijk van de vochtopbrengst van de laatste drain. De eerste hebben ze gisteren verwijderd. Aanvankelijk was er nog sprake van dat ze nog een zak bloed toegediend zou krijgen, dat is niet doorgegaan omdat haar hb gehalte wonderlijk wel weer op peil was.




    19 september

    Hallo allemaal,

    Jet is weer thuis. Ze ligt op de bank te slapen. Voor mij nu even de gelegenheid om jullie mijn laatste mailtje toe te zenden, Jetty zal het zelf weer gaan doen daar geniet ze van. Ook zij is de afglopen week onder de indruk geweest van zoveel hartelijkheid die we ontvangen hebben. Nogmaals hartelijk bedankt, al jullie reacties zijn ontvangen als vitaminen voor het hart.

    Om kwart voor tien belde Jet me op, ik kon haar ophalen. De klus is geklaard. We zijn ons er allebei van bewust dat dit een erg lichtzinnige gedachte is. Toch heb je het gevoel dat het voorbij is, omdat je bezig was een programma af te werken waarvan de laatste fase gekomen is. Onbewust leef je, van de het moment van ziekenhuis opname, toe, naar de operatie, vervolgens naar de confrontie met acceptatie en herstel en tenslotte het naar huis gaan. Dat programma is afgewerkt. Maar nu is ze de beschermende omgeving van het ziekenhuis, met confrontatie, alleen met deskundigen en lotgenoten kwijt, en moet ze bij wijze van spreken met haar situatie de straat op. In haar gedachten laat ze, alleen als het donker is, de hond uit. Dat doen we natuurlijk niet hoor. Ze heeft moed genoeg om ook deze hindernis te nemen.
    Het was erg bemoedigend voor haar, Toen we uit de auto stapten kwam meteen een buurvrouw naar haar toe en vroeg hoe het gaat. Jet begon zich meteen in te dekken door direkt het gemis te melden, ze zei:" Zo, weer een paar kilo lichter". Dan hebben we dat alvast gehad, dacht ze. De buurvrouw zei heel nadrukkelijk: "Daar hebben we het nu niet over, jij bent er weer en dat is het belangrijkste. Hoe gaat het?" Als man zijnde kan ik met verwondering dit soort dialogen volgen, het invoelend vermogen is erg hoog bij de dames.

    Omdat ook mij veel sterkte toegewenst is wil ik tot slot wel iets kwijt over mijzelf in deze fase van de strijd. Het is een heel bijzondere ervaring dat de mensen om je heen emoties tonen, bewogen zijn met onze situatie. Ook mensen die we nog nooit ontmoet hebben. Natuurlijk zou je zoiets plichtmatig kunnen, maar uit de manier van schrijven, en de trouw waarmee geschreven wordt maak je op dat de bewogenheid oprecht is. Als man van Jet kan ik me alleen dienstbaar, in alle opzichten, opstellen. Misschien is het een nog wat ouderwetse opvatting, maar in mijn opvatting is de man verantwoordelijk voor het wel en wee van het gezin. Zo ook voor de opvang van Jetty in dit geval. Zelf mis je dan wel eens iemand die, op dit moment bijvoorbeeld, de rol van mijn ouders zouden kunnen over nemen. Iemand die boven mij staat waar ik moed en wijsheid uit kan putten. Ik heb het gevoel dat ik Jetty, nu in ieder geval niet, kan belasten met zorgen die ik heb. Later komen de gesprekken wel en kunnen we veel zaken met elkaar uitwisselen zonder dat het voor elkaar belastend wordt. Nu put ik in ieder geval kracht uit mijn geloof, muziek en natuurlijk vrienden om ons heen.

    Groeten Goos


    21 september....door mijzelf

    Hallo allemaal.
    Zo, even achter de computer, kan het niet laten....
    Zoals jullie hebben kunnen lezen in de mail van Goos ben ik weer thuis. Heerlijk...eigen bed, eigen spulletjes om je heen...beter is er niet.
    Ik mail niet zo regelmatig als Goos hoe het met me gaat, ben er nog te moe voor om veel achter de computer te zitten. Jammer, internet is wel een van mijn hobby's..
    Maar ook dat komt wel weer.
    Ik wil in ieder geval bij deze iedereen bedanken die zo geweldig hebben meegeleefd met mij en mijn gezin.
    Ongelooflijk hoeveel mensen er hebben gereageerd op de mailtjes van Goos. Het is onmogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken. We hebben zo enorm veel mailtje maar ook kaarten, e-cards en brieven gehad. Echt fantastisch als je ziet hoeveel mensen er aan je denken, ben er echt beduusd van. Het heeft heel erg geholpen om de afgelopen weken dor te komen.
    Alle mailtjes print ik uit en bewaar ik. Ik doe ze bij de kaarten en brieven en koester ze.

    Met mij gaat het nu redelijk. Lichamelijk is het allemaal wel pijnlijk. De wond trekt en is gevoelig.Omdat bij de vorige operatie mijn lymfeklieren er uit zijn gehaald voelt dat dubbel nu voor mijn gevoel. Mijn bovenarm is aan de binnenkant erg gevoelig, een soort "huidpijn" als je snapt wat ik bedoel. Mijn oksel is gevoelloos, aan de buitenkant dan. Waarschijnlijk is met de operatie een zenuw geraakt. Of dat gevoel er weer in terug komt??? Geen idee. We zien wel. Verder ben ik moe, vooral moe. Niet alleen lichamelijk, ook geestelijk. Geestelijk komt langzaam maar zeker ook steeds meer het besef van wat er allemaal is gebeurd. Alles is ook zo erg snel gegaan. Ik zei al tegen Goos dat ik het gevoel heb om geestelijk steeds een stap achter de feiten aan te lopen. Het gebeuren van de afgelopen weken heeft heel veel tijd nodig om te verwerken en die tijd moet ik mezelf gunnen en geven. Moeilijk, ik ben liever bezig met over een paar maanden. Dan kan ik misschien een borstreconstructie doen. (Idd Marianne Kikkert, de A 28 hahaha, vond ik een goeie...) Maar ja, eerst maar vandaag en de komende tijd ........
    Ik stop ermee, ga me douchen en aankleden. Heb tot 9 uur lekker doorgeslapen, een luxe.
    Tot mails en nogmaals iedereen verschrikkelijk bedankt.
    Liefs Jetty



    29 september...door mijzelf.

    Hallo allemaal.
    Weer even een mailtje van mij.
    Donderdag ben ik weer voor controle geweest. De eerste na mijn ontslag uit het ziekenhuis.
    De chirurg kwam binnen en keek ernstig (vond ik dan tenminste, let overal op..). Hij vroeg hoe het was en daarna zei hij dat hij de uitslag van de laatste onderzoeken had. Alles was goed...geen chemo en geen bestralingen. Ik vroeg wat de "maar" was. Hoezo de "maar' vroeg hij....Ik zei dat er elke keer wel een maar achteraan kwam...Dit keer dus niet..!!!!!!!!
    Ik heb de best denkbare uitslag. Mijn celdeling is erg laag (op een schal van 1 tot 100 heb ik 1!!!!!, of had ik dat al verteld...???)
    In ieder geval, alles was goed. De hechtingen moechten er nog niet uit, daar moet ik morgen voor terug komen. De wond zelf doet nu wel zeer, het trekt en het ruikt nogal. Ik ruik het de hele week al, Goos en oudste dochter roken niets. Dan ga je wel aan je zelf twijfelen......maar 'gelukkig', Goos rook het vanavond ook. Ik ben dus niet bezig dingen te ruiken die er niet zijn hahaha.
    Morgen maar even vragen wat dat nou kan zijn. Misschien een beetje ontstoken en misschien een anti-biotica en het euvel is weer verholpen. Er zijn ergere dingen.
    Wel moet ik leren om rustiger aan te doen. Afgelopen weekend bij 3 mensen op visite geweest en dat was een beetje teveel van het goeie. Vandaag was ik dus munt.....
    Ik kap er weer mee, jullie zijn weer een beetje op de hoogte.
    Ook nog allemaal heeeeeeel erg bedankt voor alle mail, kaarten, brieven en e-mail. Dat heb ik al eerder gedaan maar er komt nog steeds elke dag post voor me. Het is echt ondoenlijk om iedereen persoonlijk te bedanken, ik heb denk ik zo'n 80-90 kaarten gehad. Echt geweldig, het helpt me door de moeilijke momenten heen.
    Heel veel liefs
    Jetty.



    En toen kwam de kanker weer terug. Op 15 september 2004. Precies op de dag af een jaar na de amputatie. Deze keer heb ik bestralingen gehad. En nu maar bidden en hopen dat het nu goed blijft gaan.....
    Lees meer...   (1 reactie)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl