gigaro.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op mijn blog.
     
    In augustus 2003 is er bij mij borstkanker geconstateerd.
    Ik heb toen een borstsparende operatie gehad.
    Omdat er daarna toch nog kankercellen
     In mijn borst bleken te zitten
     Is in september mijn linkerborst alsnog geamputeerd.
    Daarna heb ik in januari nog een borstverkleining gehad
     Aan die kant die nog over is omdat
     Ik wel erg scheef begon te lopen.
     In september 2004 is de kanker weer terug gekomen.
    Ik heb toen van december 2004  tot februari 2005
      25 bestralingen gehad.
     Ook kreeg ik medicijnen (anti-hormonen)
     En die en die heb ik trouw 5 jaar geslikt.
    Op 4 januari 2010 heb ik een borstreconstructie gehad via de diepflapmethode.
    Op dit weblog wil ik alles een beetje van me afschrijven,
     Maar ook de normale huis- tuin- en keukendingen komen hier.
     En natuurlijk mijn theaterbezoekjes naar Boudewijn de Groot,
    Musicals en toneelstukken.
     Van alles wat dus.
    Wil je een mailtje wanneer ik een nieuw blog plaats?
    Een stukje naar beneden scrollen en je naam invullen bij email alerts.
     Je krijgt dan elke keer als ik een nieuw stukje schrijf een mailtje.
    Veel plezier op mijn weblog.
     
    »-(¯`v´¯)-»lees gezellig mee»-(¯`v´¯)-»
     
     
     
     
     
     
     
    Voor wie (ook) last van opvliegers heeft...
     
     
     
     
     
     
    Knuffel voor wie het nodig heeft
     

     

    Locations of visitors to this page

     

     

     

     

     
     
     

    Dit wordt waarschijnlijk mijn laatste stukje over ons avontuur in Gent. Als we morgen naar huis kunnen dan zal Jetty het weer overnemen. Wat de drain betreft, lijkt het te kunnen. Als het weer nu een beetje meewerkt dan zijn we morgenavond thuis. Ik ben er wel aan toe. Naarmate de laatste dag nadert lijkt het, dat je Hallo allemaal.

    emotionele reserves opraken. Natuurlijk heeft de hele operatie emotioneel veel gevergd. En er zijn ook zoveel dingen anders, we hebben het al gehad over je weg vinden in een vreemde stad. De winkels zijn anders, het pinapparaat is soms vol verassingen. De bank met de vertrouwde kleuren is gesloten op zaterdag. Dus moet je vreemd gaan, naar de Fortis. Die heeft 3 of 4 mogelijke automatische geldverstrekkers. Welke moet ik hebben? Ik heb nergens het woord “pinnen”gelezen. De Belgen hebben daar weer een eigen woord voor verzonnen. Gelukkig was er een behulpzame mevrouw die me wegwijs heeft gemaakt, en me naar buiten gestuurd. Daar stond een jong stel met mobieltje in de hand aan het pinapparaat gekluisterd. Ik ben maar doorgelopen want het duurde me te lang. Ik heb met pinapparaten hetzelfde als met slagbomen. Je hoopt en bidt dat ze het doen. Ook het postkantoor is anders. Dit is de eerste keer dat ik in het postkantoor ben verdwaald. Een allochtone mevrouw heeft me de uitgang gewezen. Ik begin langzamerhand aan mezelf te twijfelen. Als we morgen kunnen vertrekken en we zijn voor middernacht niet thuis dan staan we nog voor de slagboom van het ziekenhuis. Misschien mag Liek ons komen halen…

     

    Jetty was vandaag in een zeikstemming. Ze had daarbij echt de houding van “ik heb alle recht om over alles wat me niet aanstaat te zeiken”. Het eten is goed maar het heeft niet veel over. Het brood is wat droog de groenten zien er wat vreemd uit, het puddinkje… tja het duurt even voor je weet wat het is. Als je in een zeikstemming bent dan is niets goed genoeg. Ze heeft mij nog net aan haar bed geduld. Ik heb het er dan ook niet op aan laten komen. We hebben in die zeikstemming wat afgelachen met z’n tweeën. Jet wil gewoon naar huis. Ze is het zat en moet zich wat afreageren. Daar heb ik begrip voor ik voel met haar mee. Ze was evengoed vol lof over het verplegend personeel. Ze wordt goed verzorgd, heeft goede gesprekken ook met de doktoren zelfs over hun privé leven (lees studie en toekomstmogelijkheden). Ze schatert het af en toe weer uit van het lachen. Dan merk je wat je de afgelopen dagen gemist hebt. En je merkt hoezeer ze opgeknapt is.

     

    Over tien dagen moet we weer voor controle naar Gent. We weten nu de weg en Jetty plant alweer een weekend of misschien een lang weekend. Ik denk dat ik straks naar de gaarkeuken moet. We zien wel.

    Ik heb iets met Gent gekregen. Er zijn altijd van die dingen die in je leven gebeuren met een speciale inhoud. Waarom Gent? Omdat het ziekenhuis hier staat. Logisch.

    Ik heb het gevoel dat er nog wel iets meer aan zit te komen. Dat is hetzelfde gevoel als we hadden op een kruising in Zwolle. We vroegen ons af waar die weg zou eindigen. Nu wonen we er. Gent is een prachtige stad, een warme stad  ( zelfs in de winter) met ontzettend rijk uitgedoste gebouwen, veel eetgelegenheden, kroegen en barretjes. Er hangt sfeer.

     

    Dan, morgen naar huis? Ik hoop het. We hopen en bidden dat we veilig thuis komen. Ik wil jullie bedanken voor alle lieve, spontane reacties, voor jullie bezoekjes en cadeautjes, voor jullie aandacht en gebeden. Jullie hebben allemaal jullie deel geleverd. Alleen al het denken aan een goede vriend zal de genezing bevorderen. Nogmaals heel erg bedankt.

     

    Lees meer...   (5 reacties)

    -Hallo allemaal.

     

    Als gevolg van wat geklooi met internet is deel 4 wat laat. Gisteravond (het is nu zaterdagmiddag) ben ik bezig geweest met allerlei dingen te regelen of informatie in te winnen omtrent mijn mobiele telefoon. Vandaag ben ik de stad in geweest. Ik weet al aardig de weg en zoek al naar kortere wegen. Jetty vroeg of ik dekens wilde kopen. Ik moest vanmorgen brood halen en liep voor zo’n beddenwinkel langs. Een wollen plaid kost 80 euro!! Ik dacht ik ga eerst even bij de Hema kijken. Ik vond daar een 2 persoons dekbed voor 35 euro en kussens waren er alleen per twee stuks te koop. Dat kan dus goedkoper. Ik vond nergens verpakkingen met één kussen tot ik toevallig langs een rek met kleine sierkussentjes liep. Acht euro en dan heb je alleen nog maar de hoes. Ergens onderop zag ik de vulling liggen voor 4 euro nu nog een thermoskan en klaar is Kees. Nu nog even een nieuwe simkaart kopen met beltegoed voor België, dan zit het shoppen voor vandaag er weer op.

     

    Gistermiddag ben ik weer op weg naar het ziekenhuis gegaan. Het reizen gaat al prima ik heb al zelfstandig op het knopje gedrukt. Ik begin me al Gentenaar te voelen. Nog even en ik kan de buschauffeur vertellen hoe hij sneller bij het ziekenhuis kan komen. Jetty is monter en opgewekt dat merk je direct als je binnenkomt. We hebben samen al een eindje gelopen en zijn zelfs een trap op en neer geweest. Ze heeft nog maar één drain. Ik heb nu het hele resultaat van de operatie mogen zien. Ze hebben haar buik opengesneden van rechts naar links en ze heeft een nieuwe navel. Ik heb begrepen dat de oude in de strijd verloren is gegaan. Ik heb van het totaal een foto gemaakt: haar lichaam vertoont een brede grijns met nieuwe navel als neus en haar tepel als oog. Het andere oog is nog dicht maar dat komt nog wel.

    Tijdens het bezoek heeft ze een paar keer telefoon gehad van Annie, van Liek, van Vivian en kinderen en van Marie Rose. Een druk avondje dus. Ik heb nog niet verteld dat Marie Rose op visite is geweest. Ze heeft er een geweldig eind voor moeten rijden. Het is hartverwarmend zoveel aandacht ze krijgt en Jetty en ik willen jullie graag bedanken voor jullie liefde en aandacht. Het maakt haar gelukkig en dat versneld het genezingsproces.

     

    Waar je vooral aan kunt merken dat Jet aardig begint op te knappen is: dat ze begint te mopperen en kritiek begint te uiten. Zo was er een verpleegster die haar naar de operatieafdeling moest brengen. Dat doen ze hier in Gent met een soort trekker (elektrisch aangedreven) die met het bed op sleeptouw op weg gaat naar de operatiekamer. Hierbij moet je weten dat dat niet door gewone gangen gaar maar door de catacomben van het gebouw. Ze rijden dan met een snelheid van zo’n 30 km/u en scheuren door de bocht. Jet was echt aan de goden overgeleverd. Ze was blij dat ze veilig aangekomen is. Dan was er nog die verpleegster met een uitermate somber gezicht die vroeg waar die “diepflap” naar toe moet. Nou ja!!

    Toen ze terug ging naar de verpleegafdeling is ze met de ambulance gegaan. De kelder was te onzachtzinnig denk ik. Tijdens de reis was een sociaal gesprek niet mogelijk. De begeleidende verpleegkundige was niet bereid te reageren op wat Jetty zei. Daar kan ze echt mee zitten omdat ze graag iemand in de buurt heeft, en dan geen standbeeld die nergens op reageert. Ondanks het vervoer met ambulance zijn er toch nog een paar hechtingen los gegaan. Dat is vrijwel direct in orde gemaakt.

    Ze vind het fijn dat er gebeld wordt. Zo kon ze ook nog even het heldenverhaal van Luca horen. Hij heeft namelijk al twee keer op het potje gedrukt. Ik heb al tweemaal op het knopje gedrukt ik weet dus wat er door zo’n jongen heen gaat aan adrenaline.

     

    We naderen het tijdstip van vertrek. Je merkt het aan alles. Jet kwebbelt al weer als vanouds. Ze komt met allerlei tips zoals dekens, kussentje voor tussen de veiligheidsgordel, thermoskan voor wat warms onderweg. Vanmiddag nog een telefoontje van Jet gehad dat ze mogelijk morgen al naar huis kan. Voorwaarde is dan de laatste drain eruit mag en dat het weer meewerkt. Het weer is nog wel een zorg voor mij. Wij moeten niet blijven steken in de kou en ik hoop dat de accu nog voldoende fut heeft om de motor te starten. De auto heeft ruim een week stilgestaan. Ik denk dat het wel losloopt, onze accu is nog niet zo oud en het is van een goed merk. Ik neem de computer zo mee naar Jet. Ze kan dan al jullie reacties lezen in outlook. Als jullie haar willen mailen dan zal dat geweldig zijn. Haar email adres is:

     

     

    gigaro@home.nl

     

     

    Ik moet nog even geld pinnen en dan stap ik op de bus.

     

    Lees meer...   (1 reactie)

    Even een klein stukske van mij..

    Echt veel puf om te bloggen heb ik (nog) niet maar ik weet dat dat snel weer terug komt.

    Hoe het is gegaan hebben jullie al van Goos en Hannes gelezen. Maar alles gaat erg snel, wat gisteren geschreven is’, is nu al weer achterhaald.

     

    Toen waren de batterijen leeg……..

     

    Hallo allemaal.

    Jetty heeft geprobeerd wat te schrijven, ze kan zich moeilijk concentreren en is gauw moe. Ze heeft vandaag aan de arm van de fysiotherapeut ongeveer 40 meter gelopen. Ze is van het infuus af heeft nog slechts 2 lektanks om het wondvocht op te vangen (drain???). Morgen kunnen die waarschijnlijk ook ontkoppeld worden. Dan is ze vrij van de bedrading die soms zo hopeloos in de weg zit. Alles past natuurlijk in het herstelproces. We hebben een lijst met punten gekregen waar we op moeten letten. De moeheid komt van de narcose en dat kan nog wel een week of zes aanhouden. Verder mag ze niet tillen in ieder geval geen dingen tillen die zwaarder dan een telefoonboek. Nu is een telefoonboek ook niet meer wat het geweest is. Maar ik hou haar wel in de gaten. Misschien is het raadzaam dat ik de eerste week halve dagen ga werken maar dat moet natuurlijk eerst nog in overleg met mijn werkgever. We zien wel.

     

     

     

    Ze heeft afgelopen dinsdag een behoorlijke dip gehad. Ze had pijn en voelde zich ellendig. Het mooie is dat dat voorbij gaat en de nieuwe borst wordt bij de dag mooier. Het is echt niet zo dat ik reikhalzend uitkijk naar mijn nieuwe speeltje, ik wil graag zien dat alles wordt zoals Jetty het zich voorgesteld heeft. Ik noem dit even omdat ik bang ben dat dit punt eenzijdig belicht wordt. Als ik zeg dat het voor mij niet hoeft te doen dan wil ik daarmee niet zeggen

    dat het mij niets uitmaakt. Natuurlijk wil ik dat ze happy in haar lijf zit. Ik wil alleen niet dat ze denkt dat ze voor mij, in onze relatie, minder is geworden als ze maar één borst zou hebben. En natuurlijk heb ik de spanning, pijn en vermoeidheid haar willen besparen. Toen ik na de operatie voor de eerste keer bij haar kwam, besefte ik wat een moed ze opgebracht heeft om dit te doen. Nogmaals, het is een ingreep waar ze zelf voor gekozen heeft, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de borst amputatie. Het proces is zo compleet anders. In dit geval moet je drijven op wilskracht uit overtuiging, in het andere geval wordt je gedreven door de noodzaak. Dit proces kost haar emotioneel veel meer omdat ze de verantwoording voelt voor haarzelf en natuurlijk haar gezin die haar moeten steunen. Het gezin moet het zich ook allemaal maar kunnen inleven. Ik probeer het en ik verwacht dat ook onze kinderen dat ook zullen doen. Vrouwen die hetzelfde hebben ondergaan zullen Jetty begrijpen, vrouwen op zich zullen het sowieso beter begrijpen. Maar mannen, ze zullen geneigd zijn te denken: je bent al in de vijftig waarom toch die moeite, je ligt toch niet meer in bikini op het strand, probeer je te schikken in je situatie dat is veel praktischer. Het is allemaal dat uiterlijke gedoe. Toen ik haar zag liggen op de uitslaapkamer met alle meters en andere apparaten, slangen en druppelaars, toen begreep ik een beetje hoe intens dat gevoel moet zijn om weer een complete vrouw te willen zijn.

    Afgelopen dinsdag was het dan zover dat ze ook voor haarzelf de vraag moet beantwoorden of het allemaal de moeite waard is geweest. Het is natuurlijk een volkomen verkeerd tijdstip dat te doen, met alle pijn enz. Toch moet je rekenen dat de confrontatie daar geen rekening mee houdt. Ze zat duidelijk in die tweestrijd tussen de ellendige situatie waar ze zich in bevond en de toekomst, met de belofte dat ze weer compleet zal zijn. Wat hier duidelijk werd, is de prijs die ze ervoor moet betalen. Ze heeft het

    toch maar even gedaan en het ergste is voorbij. Ik ben trots op haar.

     
    Lees meer...   (4 reacties)

    Hallo allemaal.

     

    Het is hartverwarmend te merken hoe jullie allemaal met ons meeleven. Ik ben erg blij Liek dat je alles op de blog van Jetty wilt zetten dan hoef ik me niet een weg te banen tussen alle digitale obstakels door. Wat voor mij voor slagbomen geldt dat gaat ook op voor computers. Ook Jaap (neef van Jetty) en Sapterine zijn geweest. Ze komen helemaal uit Amsterdam voor een half uurtje bezoek. Geweldig!

     

    Gistermiddag ben ik weer bij Jetty geweest. Dit keer een uur later want een monteur van het internet bedrijf moest een nieuwe versterker monteren. Vandaar dat we nu weer verbonden zijn met de rest van de wereld. Het is wel bizar te merken hoe afhankelijk je geworden bent van communicatiemiddelen. Mijn beltegoed is bijna op en durf niet meer te bellen, bovendien moeten we, ook als we gebeld worden, betalen tot de grens. Ik zag mijn tegoed dus snel inkrimpen. Ik ga zo meteen op pad om te zien of je hier in België ook op kunt waarderen voor een Nederlands netwerk.

     

    Met Jetty gaat het goed, zeer goed zelfs. Haar eigenwijsheid steekt weer de kop op en dat vind ik zorgelijk. Om maar iets te noemen: ze wil rechtop zitten en trekt zich aan mijn hand omhoog. De verpleegkundige was er zichtbaar pissig om vanwege de ontoelaatbare belasting op de bloedvaten. Kan ik me wel iets bij voorstellen. Nu Jet de kop er een beetje door krijgt wordt ze wat overmoedig. Ik hoop dat ze voorzichtig zal zijn, in de eerste plaats voor haar zelf natuurlijk maar ook omdat ik toch uiterlijk zondag weer naar huis wil, er moeten zich geen complicaties voordoen.

    Bij de eerdere bezoekjes ging ze af en toe wat slapen, ik ging wat lezen of een Sodoku puzzel maken. Nu blijft ze maar wakker. Het is als bezoeker altijd de vraag of ze nu wakker blijft om mij of omdat ze zo fit is. Het lijkt me duidelijk. Dan doet zich weer dat typisch vrouwelijk gedrag voor. Ze zegt na een paar uur: “Als je naar weg wil gaan dan moet je dat maar doen hoor.”

    “Wil je dat ik wegga?”

    “Nee hoor.”

    Er valt weer een stilte. Ik denk dat ze wil gaan slapen maar dat ze dat ongezellig vindt voor mij.

    “Waarom ga je niet even slapen?”

    “Nee, dan slaap ik vannacht niet.”

    Ik denk: ik ga maar wat lezen in een boek. Misschien valt ze wel in slaap. Heb nog niet eens de eerste zin kunnen lezen:” Wil je me mijn water even aangeven?”

    “Ja, natuurlijk.”

    Ik zoek het woord op waar ik ben gebleven: “Wil je het glas even terug zetten?”

    “Ja, natuurlijk,”  en doe het boek dicht dit wordt niks.

    “Je kunt wel blijven eten hoor er is genoeg. Ik laat altijd wat staan.”

    “Nee, thuis heb ik ook nog wat staan dat moet ook op.”

    Er valt weer een stilte. Ik pak het Sodoku computertje.

    “Als je weg wilt gaan dan moet je gaan hoor.”

    “Wil je dat ik wegga?”

    “Nee hoor.”

    Ik moet nog een paar cijfertjes invullen dan hoor ik het jubelende lofgezang uit het computertje dat ik de puzzel goed opgelost heb.

    “Wil je me even helpen naar de wc? Je hoeft alleen dat ding met die slangen en flessen mee te nemen.”

    “Je kunt beter even de verpleegkundige roepen.”

    “Welnee.”

    Ze heeft de dekens van zich afgedaan en beweegt zich naar het rand van de bed.

    De flessen en slangen zijn in elkaar verward geraakt. De paniek groeit in mij.

    Even later zit ze op de wc. Ik trek me discreet terug en vul de resterende cijfers in, het geluid staat uit, helaas. Ik hoor wat gestommel en even later komt ze de slaapzaal weer binnen. Ik help haar weer met de “toeters en bellen.”

    Het is inmiddels half zeven. Ik zeg dat ik weg ga want ik heb nog heel wat te doen met internet want als het goed is dan werkt alles weer.

    Ik trek mijn jas aan en loop naar haar toe. Ik zie wat paniek op haar vermoeide gezicht.

    “Als je wilt Sodokuen dat moet je dat doen hoor.”

    “Nee, ik ga.”

    Ik geef haar een zoen loop naar de deur, en ga weer terug, zwaai nog even om de hoek en verlaat de kamer, loop de verkeerde kant op, ga terug en kijk nog even om de hoek ik zie dat ze haar ogen dicht heeft. Ze is moe.

     

    Op de terugweg denk ik na over de gesprekken  Ik herken de typisch vrouwelijke belevingswereld van Jetty. Als ze aangehaald wil worden dan gaat ze ruzie maken als ze wil dat je blijft dan zet ze bij wijze van spreken de deur open om je weg te laten gaan. Gewoon om te merken dat je er voor haar bent en vooral, dat het van harte gaat. Vooral dat aanbieden van een Sosoku spelletje heeft me geraakt. Ze zegt gewoon: ik heb liever dat je nog even blijft. Vanavond blijf ik weer tot acht uur.

     

    Lees meer...   (4 reacties)

    Deel 2

     

     

    Hallo allemaal.

     

     

    Toen we bij het ziekenhuis aankwamen begon de twijfel weer aan me te knagen. Jetty had oorspronkelijk voor 17 januari een afspraak. Dat is mondeling verplaatst naar 3 januari. Dit is niet schriftelijk bevestigd. Dat kan dus inhouden dat we straks te horen krijgen: “Allez madammeke ge zijt 14 daagkes te vroeg!” Zo’n gang van zaken past wel bij ons. Maar alles ging goed. De stukken passeerden het bureaublad soepel en snel.

     

    Op naar kamer 512. Een eenvoudig gemeubileerde kamer met 2 bedden en een paar stoelen. Jetty had nog een kamergenoot, een dame die een protest brief achtergelaten had vanwege het lawaai. Ze was even naar huis om op krachten te komen. De inschrijf formulieren werden verstrekt en verwerkt. We kregen nog toelichting op de gang van zaken door een bijzonder mooi meisje (verpleegkundige neem ik aan). Terwijl het gehele opnamebedrijf nog volop in gang was, werd ze plotseling weggeroepen. Er was een patiënt ontsnapt, hij wilde naar huis, hij vond het wel voldoende zo. Even later kwamen ze terug. Het probleem was opgelost, hoe? Dat hebben ze niet verteld.

     

    Even later kwam er een, volgens Jetty, een bijzonder knappe dokter. Een jongeman van achter in de twintig, met zachtmoedige karaktertrekken en vriendelijke ogen. Hij heeft een mooi tekeningetje gemaakt op het lichaam van Jetty. Je kon zien wat de bedoeling was van de opname. Er zou een borst bijkomen, heel origineel aan geduid met een ellips, en hij tekende een lijn recht naar beneden naar haar navel. Hij was zichtbaar tevreden en vertrok weer. Nu was het wachten op iemand van de narcotica, ik weet niet meer hoe zo iemand heet, het heeft te maken met verdovende middelen. Daar heb ik maar niet op gewacht.

     

    Om een uur of acht ging ik maar weer eens naar de Studio om wat te eten en te slapen. Ik liep naar de bus en vroeg onderweg nog aan een man met vrouwelijke trekken en een paardenstaart waar ik de bus kon verwachten. Ik vind reizen in een vreemde stad erg vervelend. Je herkent geen straat huis of kerk. Je weet niet waar je uit moet stappen. Natuurlijk heb ik het de buschauffeur gevraagd, maar je moet er maar op vertrouwen dat hij erom denkt mij te waarschuwen. In gedachten zie ik mij dan uitstappen op een plaats en misschien wel in een plaats waar ik nog nooit geweest ben, en ik ben mijn onafscheidelijke stadsplattegrond vergeten. Waarschijnlijk moet ik mijn tweede nacht als dakloze doorbrengen. Ik ga alvast opzoek naar een kartonnen doos. Jetty gaat daar heel anders mee om. Ik leef wat mijn oriëntatie betreft op straatnamen, hoge, stompe en scherpe torenspitsen. Jetty heeft bij wijze van spreken genoeg aan een winkeltje met leuke dingetjes of desnoods een lintje aan een lan-

     

    taarnpaal. Ik snap dat niet. Ik mis haar.

     

    Ik stapte uit nadat de buschauffeur mij het sein gegeven had. Ik keek om me heen en zag een enorme kerk, die ik herkende als de St.Jacobskerk. Maar sta ik er nu voor of er achter? Ik herkende de bushalte waar we ingestapt zijn. Ik schuifel er naartoe over de door ijs glad geworden kinderkopjes en herkende de weg waar we vanmorgen langs gegaan zijn. Dat was een rondje om de kerk. Toen herkende ik de straat waar ik heen moest. Een ogenblik later zat ik op mijn kamer. Zucht.

     

     

    Dat is toch een bijzonder moment. Alleen, de stilte met alleen af en toe het geluid van een auto of pratende mensen. Zij daar, ik hier. Zal alles goed gaan, als de narcose maar goed werkt. Redt ze het? Natuurlijk redt ze het. Ze heeft het altijd nog gered. Jullie begrijpen het wel. En dan nog dat deel van je relatie dat je alleen meemaakt in zulke omstandigheden: het gewoon niet zonder elkaar kunnen.

     

    Een huis koop je samen, een vakantie plan je samen, er zijn zoveel dingen die samen doet en waarbij je elkaar helpt. Maar een operatie moet je alleen doen, je moet haar achterlaten alleen met de hoop dat het goed komt. Dat is wel eens moeilijk.

     

     

     

    Lees meer...   (8 reacties)

    Deel 1.

     

    Hallo allemaal.

     

     

    Het is dan zover. De financiële afwikkeling is geregeld, die kamers zijn geregeld en betaald, de koffers gepakt, de auto heeft nieuwe banden en de motor is nagekeken.

     

    Zaterdag 10.00u vertrekken we naar Gent. Om half elf stappen we in de auto het is net of we niet weg kunnen komen. Het is een soort merkwaardig afscheid: je weet dat je terugkomt en je weet dat een langgekoesterde wens van Jetty in vervulling gaat. Het is een moeilijk moment. Bij de amputatie werd je geleefd, je volgt het programma dat de doktoren voor je uitgestippeld hebben. Er is geen greintje eigen initiatief bij. Nu is dat heel anders, nu moet de vraag beantwoord worden: “Waar begin je aan?”  Jetty is vastbesloten: ze wil een nieuwe borst, ze wil weer compleet zijn. Vooral dat compleet willen zijn is haar ontembare motor die haar naar de operatie tafel drijft. Ze weet dat het een zware operatie wordt en dat het veel gaat kosten aan tijd, geld, energie en vooral lichamelijke ongemakken als gevolg van wonden die moeten genezen. We kunnen ons er een voorstelling van maken maar de werkelijkheid moet zich nog openbaren. Het maakt mij onzeker.

     

     

    De reis erheen verliep vlot. Weer verbaas ik mij erover hoe soepel alles verloopt. We hebben het adres in Gent gevonden zonder ook maar een keer verkeerd te zijn gereden. We worden vriendelijk ontvangen en krijgen uitleg over wat er allemaal te doen is in Gent. Het is koopjes weekend. Ik ben niet zo geïnteresseerd. Ik wil graag naar de Studio, dat is een kamer met kookgelegenheid. Het is wat duurder dan gewone B&B maar je hebt meer vrijheid en je hoeft niet steeds in een restaurant te eten. Je kunt je eigen dagindeling maken zonder rekening te houden met bijvoorbeeld ontbijttijd. We hebben besloten onze auto te parkeren op een gratis parkeergebied aan de rand van de stad. We gaan met de bus naar het ziekenhuis want de bus stopt op loopafstand van onze deur en stopt bij het ziekenhuis. Dat scheelt parkeerkosten maar vooral slagbomen. Ik heb zo’n hekel aan slagbomen. Beter gezegd: ik heb een hekel aan het feit dat een apparaat bepaald wanneer ik het parkeerterrein mag verlaten . Het is me meermalen overkomen dat de bomen niet open gingen terwijl ik alles netjes betaald heb. En dan staat er zo’n rij wachtenden achter je. Om onverklaarbare reden gaat de slagboom open op het moment dat de irritatie tot kookpunt is gestegen. Verder zal ik er niet verder over uitweiden, het zal wel met mijn persoonlijkheid te maken hebben, ik heb namelijk geen geloof in machines. Ik verlang terug naar het oude vertrouwde loket met parkeerwachter, voorzien van snor en pet, die je zegt dat het allemaal goed komt.

     

     

    Afijn, we hebben Jetty en onze bagage afgezet in de Studio, ik breng onze gids naar huis, zij (Renée) haalt haar man, die rijdt voor ons uit naar de buitenstadse parkeerterrein, ik parkeer onze auto, stap in hun auto en rijden terug naar de studio. Ik stap uit zwaai nog even naar onze weldoeners en loop de trap op naar boven. Hoeveel trappen moest ik nog maar op? Ik dacht twee. Ik kom boven er is nog een trap over en op de plaats waar ik sta zijn twee deuren die er hetzelfde uitzien. Ik loop nog een trap op. Hier is één deur. Ik bel aan. Niemand doet open. Ik probeer een sleutel, past niet. Ik loop naar beneden. Twee deuren. Ik kies. Sleutel past niet. Ik bel aan. Een mooie jonge dame van in de twintig doet open. Ik wilde haar nog vragen of zij Jetty heet, ik geloof wel in wonderen. In dat geval zou het ons heel wat ellende besparen, als zij de transformatie van Jetty als gevolg van een wonder zou zijn. Zij herkende mij niet. Ik sloot de transformatie meteen uit, en mompelde  een verontschuldiging en zei dat ik hier ergens een kamer gehuurd had en dat ik niet meer wist welke. Zij deed een voorstel en wees de andere deur aan, naast haar. Achteraf volkomen logisch, maar op het moment zelf was er wat kortsluiting in mijn hersenen. Het leek me wat te eenvoudig. Ik ben eerst maar weer eens naar boven gelopen, sleutel gepast, nee past niet, bellen, niemand thuis. Er blijft maar een deur over. Jetty deed open, ze vond al dat ik wat lang wegbleef. Deze deur zal ik nooit meer vergeten.

     

     

    We hebben de stad nog even verkend en de koopjes bekeken. Jetty is minder kooplustig geworden. We hebben bonbons gekocht en ’s avond allemaal opgegeten.

     

    ’s Nacht goed geslapen en ’s morgens uitgeslapen. ’s Middags hebben we de bushalte opgezocht en om half vier zijn we op pad gegaan naar het ziekenhuis.

     

     

    Lees meer...   (1 reactie)
    Ziezo, die goeie uitslag heb ik weer in de pocket.
    Foto was goed en de controle was goed.
    Ik vertelde de dr dat ik het wel een beetje eng vond om die borstreconstructie te krijgen omdat ik dan 'de controle' erover zou verliezen. Toen de kanker nl terugkwam op het litteken van de amputatie heb ik het zelf ontdekt.
    Als daar binnenkort weer een borst zit kan ik dat dus niet meer kan de gaten houden.
    Ze kon zich dat heel goed voorstellen maar zei dat de kans op een recidief 2 tot 3 % is. Ik heb meer kans om kanker in de andere borst te krijgen.
     
    Ik mag nu ook stoppen met de hormonale therapie. De vlag gaat uit...
    Ik heb nu 5 jaar die krengen van pillen geslikt met alle bijwerkingen die je maar kan krijgen er voor niks en gratis bij. Toch is ook dat een beetje eng want nu moet mijn lijf het dus allemaal zelf doen.
    Dat vertrouwen moet ik toch echt nog wel ff terug krijgen. Maar dat zal wel lukken.... Toch..?
    De gebakjes zijn inmiddels wel weer in huis gehaald.
    Elke goeie uitslag wordt nog steeds gevierd met taart...
     
    De ticker van de borstreconstructie is een beetje bijgesteld. Met 2 weken. Het ziekenhuis van Gent belde gistermiddag en vertelde dat prof Blondeel niet kon opereren op 18 januari..
    Er was dus een andere datum gepland. Ik kon zelfs kiezen..
    7 December of 4 januari.
    Ik heb voor de laatste datum gekozen. Ik moet sowieso nog afvallen en ik wil met de feestdagen niet in de lappenmand zijn. Ook is me dat ff te snel. Dat zou over een week of 7 al zijn...
     
     
     
    Lees meer...   (10 reacties)
    Morgenmiddag mag mijn borst weer in de pletmachine..
    Één keer in het jaar vind ik het niet zo erg dat ik maar 1 borst heb en dat is als ik voor de mammogram moet...
    Tegen de tijd dat de mammogram en de controle er aan zitten te komen duikt het kankerspook ook weer op.
    Dan voel ik dingen die ik eerder niet voelde.
    ALs iets langer pijn doet dan gewoonlijk istie er...
    Een paar dagen een stekende pijn in mijn achterhoofd en je hoort hem fluisteren...
    "Uitzaaiingen in de hersenen  ??? "
     Al een paar weken 2x per week diaree (en anders nooit) en hij fluistert...
    "Uitzaaiingen in de darmen  ???"
    Pijn in de gewrichten en hij fluistert...
    "Uitzaaiingen in de botten  ?"
     
    Elke keer weer schrik ik me wild als dat klotespook weer opduikt....
     
    Elke keer verliest hij ook weer, dat weet ik gelukkig wel....
    Over anderhalve week de uitslag en die is goed..
    Want ik moet nog zo veel mensen dwars zitten, ik word minstens 80...
    Lekker puh...
    Lees meer...   (8 reacties)
    Mooie aanvulling op onderstaand blogje.
    Tip van HAAR gekregen..
    Bedankt Lucy!!
     
    Lees meer...   (2 reacties)
    Hoera, het is weer bijna oktober.
     Dat wil zeggen dat de borstkankermaand er weer aan komt.
    Met allerlei 'leuke en gezellige' activiteiten...
    * De nieuwe Pinkribbon die uit komt...
    * Afgelopen week al de tietenrace...
    * De walk for woman (denk ik)...
    * Een gebouw dat roze verlicht wordt (dit jaar Carré)...
    * Allerlei bekende troela's die nu ineens in het nieuws willen komen en dan zeggen hoe erg ze het allemaal vinden voor al die vrouwen die borstkanker hebben maar tegelijkertijd pronken met hun voorgevel..(de rest van het jaar hooooor je ze niet...)...
    * Er worden 'geluks' armbandjes gemaakt...
    * Er worden speciale sjaaltjes gemaakt...
    En er zullen vast nog wel meer activiteiten zijn.
    Je zou er bijna borstkanker voor willen krijgen.
    De hele borstkankermaand wordt meer en meer een commerciël gedoe.
    Tuurlijk, het is goed dat er aandacht aan geschonken wordt. (Borst)kanker kan niet vroeg genoeg ontdekt worden maar toch...
    Als ik het allmeaal zo lees denk ik wel eens dat men het doel een beetje voorbij schiet...
     
    Nu ik het toch over borstkanker heb...
    Gisteren was het 6 jaar geleden dat ik de amputatie had. En ook gisteren was het 5 jaar geleden dat de kanker weer terug kwam.
    Die 2e keer was echt een mokerslag.
    Ik kreeg toen 25 bestralingen en ik moest 5 jaar Arimidex slikken. Een antihormoon dat behalve het lichaam kankervrij probeert te houden (wel erg kort door de bocht maar HIER kan je er meer over lezen) ook erg veel bijverschijnselen geeft.
    Zoals bekend de opvliegers... Maar ook stijve spieren en gewrichten, wisselende stemmingen en meer overgangsklachten.
    In oktober zit het 5 jaar verplicht slikken er voor mij gelukkig op. Ik moet dan ook voor controle komen en dan mag ik stoppen met de pillen slikken!!!!
    De vlag gaat uit, reken maar...
     
     
     
    Lees meer...   (4 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl